Oeuvre

Of de mythe van Plato, waarin hij het ideale wezen schetst, een wezen dat zowel het mannelijke als het vrouwelijke in zich draagt. Dit schepsel is compleet, hoeft niet op zoek naar zijn wederhelft en kan aldus alle aandacht naar het spirituele richten.

Silhouetten en portretten van anonieme, jonge vrouwen figureren in het schilderij met een vanzelfsprekendheid alsof het altijd zo bedoeld was. Ze fungeren echter slechts als drager van een compositie, waarin voor- en achtergrond evenwaardig zijn en versmelten tot een eenheid, in perfecte harmonie. De hoofdrol is meestal voor de ogen weggelegd: die kijken je aan, blijven je volgen en brengen het schilderij tot leven.

Geen blik, geen gezicht. Alleen haar, als stille drager van aanwezigheid. De figuur blijft anoniem, en precies daarin ontstaat een spanning: de drang om te zien, en het niet kunnen.

Of de 24 uren van de dag. Van het stralende daglicht over "l’heure bleue", de ultramarijne hemel net voor het donker wordt, tot het warme kunstlicht van de avond en de nacht. En hoe die de beeltenis van mensen en dingen beïnvloeden.

Of op zoek naar bezinning. Bevreemdende spiegelingen van één en dezelfde figuur versterken het gevoel van verdieping en verstilling.

"Beweging laat zich niet schilderen. Je kan ze alleen maar suggereren." Intrinsiek aan een beweging is dat die zich afspeelt in tijd en ruimte; twee begrippen die een plat vlak als een schildersdoek niet kent. Het is een uitdaging om iets vluchtigs als dans te verbeelden in een poging om het ongrijpbare tastbaar te maken.

Het levensverhaal van Marie-Antoinette, laatste koningin van Frankrijk, als inspiratiebron en uitgangspunt. Het is het verhaal van een "gewone" vrouw in een "buitengewone" situatie. Van op handen gedragen prinsesje, bejubelde koningin, van verliefde puber tot wanhopige moeder, getormenteerde echtgenote tot verguisde en uitgespuwde koningin. Het leven van Marie-Antoinette in al zijn facetten, als spiegel voor ons, vrouwen van nu.